| PREVIEW |
| AUDIO |
| NEWS | GUESTBOOK | |
| RELEASES | PRESS | |
| GROUPS | LINKS | |
| SHOP | CONTACT |
Comments, reviews, interviewsGabriele Frontini — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
Melodic acoustic guitar tunes, along with piano and vocals make the core of 'Katan Nagantü' a good album that possibly could have tried something more. Yes, because when you have good cards on your deck, it's quite mandatory to look for the poker, not being satisfied by the low points. But anyway what we have here is a satisfactory debut album that leaves a lot of open doors for the next future to walk through. If it's true that sometimes echoes of Anathema are in the air (Pentecost III era) Astorvoltaires can be effectively labeled as a pretty original band as long as we assume that hardly nothing can be 100% original nowadays in metal music. Obscura Webzine Jan. 2011 |
![]() |
Mourning — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
E' ancora una sorpresa che ci prepara il buon Juan, niente funeral stavolta, niente paesaggi estremizzati, è il lato più melancolico e post/rock a prendere piede, le tracce suonano sì pesanti e il riffing trasuda la passionalità grigia che fa delle note una buona rappresentazione del doom, la versione è però orientata su uno stile più accessibile e riflessivo inteso come sognante, le sfaccettature leggere e la voce per io più delle volte pulita portano con loro una strana sensazione di luce, fioca ma non arrendevole che tenta di aprire una strada attraversando un reticolato stretto e angusto fatto di tristezza e sconfitte. Intriganti come gli Amorphis più diluiti e atmosferici, piacevoli ed eteree al pari di alcune soluzioni adottate negli anni da Katatonia e Anathema, le canzoni risultano intime e ben congeniate affrontano gli aspetti di una vita che seppur costellata di avvenimenti spiacevoli può ancora invertire la rotta: si veda ad esempio l'inquietudine di una "Tiempo De Perder", la visione psicotica con cui deve confrontarsi una "Ansiedad" o l'arrendevole calma di "Crisol", del resto sono niente male anche le punte d'epicità che fuoriescono, anche se per un breve momento, in "Busco Un Final" e che basterebbero già per farvi innamorare di questo "Katan Nagantü". La sezione dedita ad espandere ed empatizzare notevolmente l'approccio è fornita dalle movenze offerte dal riffing tendente a richiamare le band post/rock e quella capacità del genere d'incanalare un flusso emotivo forte tenendolo sospeso all'interno di forme sonore che fanno della limpidezza viaggiante un'arma da tener pronta e sfoderare in qualsiasi momento, in questi attimi il supporto delle tastiere e delle linee di basso vivide acuisce la sostanza vedasi "Fuente", così come nelle canzoni in cui l'aria diventa più tesa e pressante quali "Escamas De Óxido" e la poco prima citata, Juan riesce a mantenere intatto il percorso fatto di sensazioni che vanno progredendo sino ad arrivare alla propria conclusione con un crescendo che fa di "El Momento" e "Vísperas De Dulces Melodias Cósmicas" un'accoppiata perfetta per porre la parola fine a "Katan Nagantü" dando un'impennata improvvisa e poi una lieve e incantevole decadenza che sigilla come un requiem il completato corso. Disco gradevole e ben prodotto, la strumentazione possiede una più che discreta intellegibilità, in qualche punto la batteria picchia forse troppo al cospetto di basi così legate a una raffigurazione evocativa ma nel complesso è una prestazione da tenere d'occhio, potrà magari non avere un gran riscontro fra chi è amante del doom nel senso stretto del genere, non fatevi incatenare però dalle catalogazioni, "Katan Nagantü" potrebbe sorprendervi. In ogni caso un ascolto per farsi una propria idea è l'unica soluzione adatta per verificare le reali potenzialità di quest'ennesima opera del'iperattivo Escobar, concedetevelo. Aristocrazia Webzine Dec. 2010 |
![]() |
Bertrand Marchal — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
The voice is a clear male baritone, warm and fluent that sometimes turns into an angry scream; all the lyrics are in Spanish, which also brings a typical melodicity. The instrumentation is very varied: piano, acoustic guitar, keyboard, drums, bass... the guy really masters everything; the result reminds of Katatonia, Kauan, Office of Strategic Influence – OSI, for the discrete electronic effects. It’s thoughtful, mellow and flows quietly all along with, now and then, some more intense momentums that explode in a burst of violence. On the whole, AstorVoltaires’ music sounds like a musical diary covered with melancolic and bitter thoughts. Some songs conceal a real inventivity like ‘Busco in Finale’, where the vocal lines follow the guitars’ melody and bring nice dynamics, or ‘Vísperas de Dulces Melodias Cósmicas’, which is a swaying chant with great bass lines, ‘Ansiedad’ where Juan shrinks his voice to a whisper and displays nice round bass lines, acoustic guitar and dry drumming to highlight the scope of his band’s intentions: a romantic ride in an autumnal soundscape. That’s a nice trip we’re invited to... relaxed most of the time, it can also turn into a savage gallop, like the song ‘Fuente’ dramatically demonstrates. It’s the most aggressive track of the album, with rolling drum blasts and death-ish shouts and it reminds you that a ride in the countryside can also be quite hectic. Doom-metal.com Jan. 2011 |
![]() |
Ed — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
The album still maintains the melancholic darkness associated with doom-metal but this is pretty light in the guitar department as its focus more on piano, acoustic guitar and keyboards. Occasionally it gets a bit complex with prog-rock elements but the overall key to this album is melody and emotional lyrics although I had to find that out the hard way as the songs are sung in Spanish. I don't know too many people though that would go through the trouble of translation like I do but it can be worth it sometimes. Musically I must say, most of this kept my attention while just a few moments I felt were verging on the tedious. The tracks I do like though are great and very inventive in their own way. "Busco un Final" is one of the better tunes as it has a mesmerizing melody and great vocal hooks despite being sung in a language I don't understand. "Vísperas de Dulces Melodias Cósmicas" has a hypnotic vocal chant and an excellent bass line but it has been rather unfairly left to being the last track on the album. My favorite tune here is "Fuente" that is given a nimble beat and a very dramatic atmosphere which is in sharp contrast with the soothing, laid back moods that the bulk of the album is built around. Oddly enough I found the album's opener "Máscara" to be the weakest track on the album and I almost hit eject right then, lucky I persevered as "Katan Nagantü" turned out to be a very engaging recording overall. What I find to be most effective is the way the album flows in melancholy but still has bursts of aggression that fit very nicely and don't just sound like a after-thought like they do on similar albums. I think this album will appeal to fans of Mar de Grises who have a genuine interest in what Juan is expressing with this solo venture. More traditional fans of doom-metal may find this a bit light on the riffage despite the album having a couple of crushing guitar passages. Conclusion - This is varied, fairly diverse, sometimes complex both thematically and lyrically but overall pretty inventive. Juan Escobar should be proud of this work.... Doommantia Jan. 2011 |
![]() |
Carlos Ávalos — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
Grindermagazine Jan. 2011 |
![]() |
All — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
Ať je to ovšem jak chce, ASTORVOLTAIRES je další velmi zdařilé dílko z jihoamerické kuchyně, vůbec o tom není třeba pochybovat. Hudební produkce čerpá z nejmelancholičtější doom metalové formy, která ovšem nezapře výlety do post-rockových končin.Při pečlivém poslechu lze vystopovat určitou podobnost s britskou ANATHEMOU, byť samotný emoční náboj je přece jen odlišnější, nehledě na fakt, že ASTORVOLTAIRES stále nepřekračuje metalové hranice až tolik výrazně. Některé skladby jsou i přes kupu melancholie řádně hutné a možná i díku tomu vzniká „split“ mezi uměleckým vyjádřením a samotnou hudební produkcí. Co se týče vokálních partů, tak i ty jsou více než zajímavé. Juan se totiž nesnaží o hrubiánský murmur, ale dává přednost své přirozenosti, a to i přesto, že jeho přednes není nijak extra školený. Nějakým záhadným způsobem se sem však hodí a pomáhá dotvářet atmosféru o jejíž autentičnosti se dále starají texty, které jsou komplet v jazyce španělském. Přiznávám se, že kdyby mi tohle před puštěním CD někdo řekl, měl bych nejspíš pochyby. Naštěstí jsem však desku nikterak nezkoumal a prostě si ji pustil a hned po několika málo vteřinách jsem samovolně zjistil, že právě španělština dodává hudbě určitou majestátnost, nehledě na osobitost, které v poslední době není nikdy dost. „Katan Nagantü“ je naprosto vyzrálé album a rozhodně nenechá chladným žádného milovníka ponurého metalového žánru. Abyste si však CD vychutnali, potřebujte mít kolem sebe prázdno a klid. Zároveň upozorňuji na melancholickou vlnu alba, může trvat hezky dlouho než se do něj dostanete. R.U.M. zine Feb. 2011 |
![]() |
AstorVoltaires “Katan Nagantü”
É mais ou menos o que temos nesse cd do AstorVoltaires só que com um approach mais doom e não tão gótico como o já citado Sentenced. Esse projeto é de Juan Escobar, que já fez parte de bandas como Lapsus Dei, Mar de Grises, etc. Faixas como Tiempo de Perder e Crisol são exemplos disso. Busco un Final é bem interessante principalmente pelas linhas de vocal cantadas em cima dos riffs de guitarra, que dá uma diferenciada no som desse chileno. Ansiedad tem um clima bem Anathema na fase Alternative 4, com linhas de piano e violão e bateria ditando o ritmo da música. Visperas De Dulces Melodias Cosmicas segue uma linha mais melódica encerrando de forma muito legal esse play. O Chile está se tornando um paraíso de músicas experimental/depressiva. Vamos voltar os olhos para nuestros hermanos. Funeral Wedding 2011 |
![]() |
Paulina Pérez G. — AstorVoltaires “Katan Nagantü”
La propuesta de Astor Voltaires nos concede una postura análoga y personal, en lo que podríamos definir como su primera placa discográfica de gran envergadura, pues con una trayectoria de casi 10 años en el ambiente rock, y un trabajo anterior -Ad Noctvm- que no tuvo la misma difusión, contrastado, con el disco que hoy nos presenta. Con una interesante muestra de doom y fusiones de rock llega “Katan Nagantü”, producido por el propio Juan Escobar y grabado en su estudio “The Smookers Room”, a través del sello Ruso Endless Winter. Tomando las propias palabras de Juan refiere que: “Sobre el título del disco, este es en Mapudungun y su significado literal es "atravesar la tarde", aunque implícitamente su significado es otro: es la historia que lleva la vida en sí, es la carrera que cada uno corre, contar parte de lo que nos pasó, está pasando y nos pasará, es atravesar la vida, experiencias, penas, alegrías, el amor y el odio, etc.". El álbum se destaca por tener una fusión de melodías siderales, donde confluyen el Doom, el rock, las guitarras, las voces limpias y guturales, dándole una mística armoniosa a la totalidad de las canciones, cabe destacar, que son íntegramente con letras en español. No cabe duda que dicha apuesta se dirige por rumbos subjetivos, con texturas y matices melodiosos, pero con la dualidad de expresar mediante sus líricas, mensajes que asumen sensibilidad y empatía con las situaciones de la vida cotidiana, con los sentimientos que afloran con cada experiencia personal que vivimos. En diez temas que oscilan entre los tres y siete minutos, Astor Voltaires desarrolla una sugerente proposición de rock, la que parte con ‘Máscara’, de la que emanan voces guturales y el potencial sonido de la guitarra. ‘Tiempo de Perder’ es el segundo track, que es innegablemente la canción más rockera del disco, fusionando lo desgarrador de sus letras con un rock colmado de riff melódicos. ‘Crisol’ es un tema armonioso, que va desde lo ligero y llega a una mezcla de psicodelia. ‘Busco un Final’ aporta con acordes muy atractivos, y con líricas que apuntan a la temática de la muerte, presentada como parte de la vida. ‘Ansiedad’ es una balada que posee atmósferas de nostalgia y armonía; podríamos determinar que es single de este álbum. ‘Katan Nagantü’, canción que le da nombre al disco, y con una temática que nos invita a desprendernos de ciertas emociones; se destaca la batería y la guitarra que contienen estruendosos momentos al final del track. Luego continúan ‘Escamas de Oxido’, ‘Fuente’ y ‘El Momento’ en las anteriores sobresalen los riffs de guitarra y exhaustivas batería, en donde confluye la mezcla de lo pesado-sinfónico. ‘Vísperas de dulces melodías cósmicas’ es la canción que da por concluido el álbum, incluyendo guitarras melódicas en fusión con la voz gemebunda de Escobar, y una letra llena de sentimentalismo. No podemos dejar de mencionar que la sutileza del álbum queda plasmada desde las melodías hasta el artwork, el que fue diseñado por Geert Van Mook: Ikuinen Kaamos (Finlandia), Remembrance (Francia), Mourners Lament (Chile), Fall of the Idols (Finlandia), Shattred Hope (Grecia) y Thurisaz (Bélgica). Innegablemente Juan Escobar es un músico prodigioso. La fusión entre el doom y el rock, tanto en las letras como en las composiciones que se conciben en el transcurso del disco. Sin duda estamos ante un trabajo con gran proyección. El trabajo de Astor Voltaires queda plasmado en su disco, que en un futuro no muy lejano será merecedor de grandes reconocimientos Rockaxis Oct. 2011 |